Donna is morgen uitgeteld, ze is dan 63 dagen zwanger en de bevalling zou op gang mogen komen. Maar ze is niet alleen letterlijk uitgeteld, figuurlijk ook een beetje. Op de bank springen is een hele planning, de trap op gaat na enig nadenken, en opstaan uit de mand is ook niet meer zo gemakkelijk als ze op haar rug ligt. Niet zo gek, ze weegt nu 15 kilo (normaal iets onder de 12 kilo) en is echt tonnetjerond. Het is dat ze haar lange slanke pootjes, haar lange hals en haar fijne koppie nog heeft. Anders zou ze toch een beetje meer op een Bulldogje lijken.

Of op een hangbuikzwijntje.

Of zelfs op een schildpadje, dat, als het op zijn rug ligt, niet meer zo best overeind kan komen.

Hoe dan ook, het is nogal aandoenlijk en Donna heeft het zwaar met de laatste loodjes. Van mij mag het morgen beginnen. Ik ben ook zo benieuwd wat ze met zich meedraagt, hoeveel reutjes, hoeveel teefjes, zijn ze allemaal gezond, welke kleurtjes hebben ze…
Donna, lieverd, morgen moest je er maar eens werk van gaan maken. Of overmorgen. Uiterlijk. Alsjeblieft.