Afgelopen week kreeg ik twee mooie foto’s in de mail.

Eentje van Ballistic Ursae Maioris, oftewel: “Beer”. Aan niets is nog te zien dat deze knappe vent het kleintje van het nest was, (140 gram). Dat was me door vele collega-fokkers al verzekerd, maar het is toch ook heerlijk om het zelf te zien. Marjo, Marcel en Lara hadden al vanaf het prille begin een oogje op deze kleine man, en dat is goed uitgepakt. Beer maakt heel veel leuke dingen mee in zijn leven, hij komt overal, van Giethoorn tot pannenkoekenhuis, en van terras tot strand. En hij schijnt zich daar nog prima te gedragen ook.

Ook kreeg ik van Jean en Rika een paar mooie foto’s van Ballistic Arcturus, oftewel Zoran. (Groene bandje). Zoran is heel mooi aan het uitgroeien en heeft de eetlust van zijn vader, hij heeft niet meer dan een paar seconden nodig voor een grote bak vlees. Hij is niet de beste leerling op de hondenschool, maar ja, da’s whippets een beetje eigen, geloof ik, op enkele gehoorzame exemplaren na. Maar als ik nog bedenk hoe Maggie in enkele minuten een compleet cursusveld, van agility tot pakwerken, in beroering bracht, is ze toch een buitengewoon braaf teefje geworden. 🙂 Jean en Rika proberen Zoran consequent op te voeden, wat heel nuttig is, maar soms kan de ontzettend schattige oogopslag van dit knappe joch wel eens wat verstorend werken.

Onze Cyrus is ook niet misselijk, als het om ondeugendheden gaat. Nou ja, eigenlijk is het geen ontdeugendheid, natuurlijk. Gewoon onoplettendheid van mij. En dan gebeuren dit soort dingen. Het zoveelste boek heeft zojuist het leven gelaten.

Nou ja, Hannibal is toch een vrij nare man. Terwijl Cyrus juist zo’n lief koppie heeft.

Maar naast de rust, die nodig is, heeft hij natuurlijk ook zijn dagelijkse uitje nodig. Dus nam ik hem mee naar de kermis. Prima socialisatie, denk je dan. Behalve dat Geldrop niet echt een kermisdorp is. Het was dan ook lang niet zo druk als ik had gehoopt. Cyrus wilde niet in deze attractie. Te saai. Autorijden met het vrouwtje is leuker.

En in het spookhuis hoefde hij ook niet. Zo zien jij en de grote baas er ook uit de ochtend na een feestje, dus wat is daar nou bijzonder aan, vond hij.

Maar zich uitgebreid laten aaien op een terras en een hamburger delen, dat vond hij een prima idee. Helaas geen foto.. Wel van de keuken. Hier zitten Cyrus en Truffel als ik weg ben. Voor Truffel zou het niet meer hoeven, maar ze houdt Cyrus graag gezelschap. Ik ben eigenlijk die lelijke plastic bakken helemaal beu.

Ik zou graag mooie stevige houten manden willen, die wat hoger zijn en dus extra-knus. Nou heb ik gelukkig een hele lieve vent…enfin, het resultaat ziet u een dezer weken wel.

Dit blogje sluit ik af met Cyrus en zijn mede-eigenaresse, oma.