Het weekend van 9 en 10 november, een weekend waar ik naar uitkeek, en tegenop zag. Want het was de laatste coursing van Maggie. Natuurlijk kan ze nog wel eens trainen, maar het echte werk is afgelopen, en dat bezorgt me toch wel een beetje een brok in mijn keel, eerlijk gezegd. Nou mag Maggie terugkijken op een mooie carrière. Haar allereerste wedstrijd, in Leek, won ze gelijk. Dat was een mooie binnenkomer. In 2008 was ze beste coursinghond van de Nederlandse Whippetclub, ze heeft diverse malen tweede gestaan voor de Holland Coursing Cup en ze heeft een stuk of zes Cacils. Helaas nooit die buitenlandse.. Maggie heeft indirect voor de naam gezorgd van mijn kenneltje. Een draaier zei eens: die hond is bijna niet te draaien, het lijkt wel een kanonskogel.

Maar aan alles komt een eind, en natuurlijk zijn we blij dat Maggie met haar acht en een half jaar nog zo fit is, dat ze best nog even door zou kunnen coursen. Maar zo’n laatste coursing geeft toch wat gemengde gevoelens. Gelukkig was er voldoende emotionele bijstand. Monique, Dennis, Leo en Trea waren er ook en we hebben gezellig met zijn allen gegeten.

En uiteraard ook wat gedronken.

Gaat best, met zes mensen en zeven whippets in de caravan. De Pralientjes van Monique en Dennis:

Monique bood Maggie een kampioenspannenkoek aan, stijlvol verpakt, om de volgende ochtend te nuttigen.

Maggie lijkt wat peinzend te kijken.. maar dat kan ook mijn idee zijn. Ze krijgt in elk geval een dikke knuffel van Monique.

De volgende ochtend loopt Maggie haar eerste course. Ze snijdt veel af, ze spettert niet. Een kort moment dacht ik, misschien maar goed dat ze stopt met de wedstrijden. Ze kreeg 168 punten en was daarmee een-na-laatste van de 20 teven.

Maar de tweede omloop, in de middag..als een pijl uit een boog, snelheid, wendbaarheid, prachtig om te zien. En daar kreeg ze dan ook 181 punten voor, en verdiend!

https://www.youtube.com/watch?v=39VOWM-fssE&feature=youtu.be

Hopelijk krijgt u het korte filmpje aan de praat, met dank aan Monique!

En dan, een tikkie aangedaan, van het veld af met Maggie, die best nog een rondje wil.  Ze eindigde als 17e van de 20, geen vuurwerk maar de tweede ronde liet een waardig afscheid zien. We kregen van de ploeg van Beringen een fijne hondenhanddoek.

En van Monique en Dennis een leuke kaart met een zakje hondensushi, bedankt jongens, ook voor jullie mentale steun, en dat geldt ook voor Leo en Trea.

En als we dan toch gaan bedanken, dan is een zeer uitgebreid bedankje aan de equipe van Renvereniging Beringen ook wel op zijn plaats. In modder, regen en kou viel het soms niet mee om de techniek in orde te krijgen, maar ze gaven niet op en bezorgden ons zodoende een fijn weekend. De kantine is ook puik geregeld en die Belgische koffiebroodjes, die ’s ochtends vers gehaald worden, zijn niet van deze wereld, zo lekker.

Ik eindig dit blogje met een paar mooie foto’s van Maggie, in haar element.